Asino's blog

Tijdens de tocht van Donkeypedia door Nederland hield ezel Asino een blog bij. Hij probeerde de voor hem nieuwe wereld om hem heen te begrijpen en doet verslag van zijn gesprekken met Cristian. Een verslag van een buitenstaander op de mensenwereld.

De laatste dag dat wij onderweg waren.
Het was een opvallend zonnige dag,
we moesten nog een stukje lopen tot we op de Einsteinschool aankwamen.
Mensen gaan al vroeg op weg hier op de fiets naar werk of school,
ze vonden het leuk om ons te zien.
Ik weet niet of dat was omdat we op de voorpagina van het Parool stonden gisteren, of omdat ze het gewoon leuk vinden dat we hier zijn.

Veel mensen stopten en maakten een praatje of liepen een stukje met ons mee.
Van gedachten wisselen of over het leven praten,
iedereen is altijd welkom.

We brachten de hele dag in dezelfde buurt door,
daarom hadden we de mogelijkheid om dingen beter te leren ontdekken.
Als we alleen toeristen zouden zijn, zou het onmogelijk zijn een duidelijke beschrijving van deze plek te geven.

Er zijn goede dingen en slechte. Ik heb het gevoel dat het de best mogelijke manier is om een en ander te organiseren zoals ze het hier hebben aangepakt. Men probeert migratie en integratie niet als een probleem te zien, maar gewoon als deel van de hele samenleving.

Vandaag heb ik nogal wat angsten overwonnen. Ik ben zonder mokken over bruggetjes gelopen en ik ben zelfs gebouwen binnen gegaan. Maar daarover later.

Cristian kwam mij al vroeg uit de wei bij het spoor halen. Dag schapen. Jullie blijven hier en ik ga weer op stap. In een autovrije nieuwbouwwijk werd ik aan een appelboom gezet. Er was precies nog één appel en die mocht ik hebben. Maar nog lekkerder vond ik de bamboe die naast het grasveldje stond. Hmm, ik denk dat ik maar eens naar China ga.

Vandaag staat de zon recht boven de evenaar. Het licht en het donker zijn gelijk over het etmaal verspreid. Dit leert Cristian mij allemaal.

We sliepen op de camping in Zeeburg.
De mensen daar waren heel lief voor me, we kwamen een man tegen die de wereld rondreisde op een paard toen hij 12 was
....
We stopten verderop...in een buurtje waar mensen op boten wonen.
Cristian klopte op een deur van een boot en vroeg of wij een kijkje mochten nemen... we kregen een appel voor mij en een koffie voor Cristian, dat had een positieve invloed op Cristians humeur. Daarna liep hij harder.

Als je buiten leeft gaat de zon snel op.
Vandaag gaan we Amsterdam in.
We bezoeken Durgerdam, een leuk visserplaatsje langs de kust.
Mensen vertelden ons dat het is echt oud, ouder dan Amsterdam.
Het ontwikkelde zich oorspronkelijk als een belangrijke zeeweg. Een vrouw die hier opgroeide vertelde ons dat er nu meer mensen vanuit de stad wonen dan de oorspronkelijke vissers.

De dagen worden steeds korter,
wanneer we wakker worden is het nog donker.
Het is heerlijk wandelen in een stad op zondagmorgen,
voor de meeste mensen is het nog vroeg,
er is bijna niemand,
zodat we zonder probleem door het verkeer kunnen gaan.

Waar zouden we dan toch wat mensen kunnen tegenkomen?
Zondagochtend....in de kerk natuurlijk. Kerken staan op de kaart,
dus besluiten we er eentje te bezoeken.
Ze waren zo aardig om ons binnen te laten en de mis mee te maken.

We begonnen vandaag niet echt vroeg, Cristian sliep in een bed in een huis,
Het was een gek ontwaken vanochtend. Ik lag onder een kastanjeboom te slapen in lekker rul zand, toen ik mijn ogen opendeed stonden er allemaal dieren naar mij te kijken. Ik werd er verlegen van! Nu begrijp ik een beetje hoe mensen uit andere culturen zich soms voelen in Nederland.

Cristian is druk in de weer met alle bagage, hij ordent de bagage en pakt alles opnieuw in.

Brr. I-a.
vannacht was het zelfs voor mij koud, dat is wennen.
Ook Cristian werd daarom ook al vroeg wakker. We gingen dus al vroeg op pad, ook al hoefden we vandaag niet zo lang te lopen.
We hadden om tien uur een afspraak op de familieschool. Fijn om goed op tijd te zijn.

De groep ontving ons al buiten en we gingen samen de school binnen. Ze lieten ons hun werk zien en legden uit wat ze hadden gedaan. Deze week hebben ze een fantasiestad gebouwd.

Het resultaat is echt geweldig, prachtig.

We hadden een inzinkinkje.
We weten wel dat het goed is om ook eens te rusten
maar toch moeten we ons aan onze afspraak met de volgende school houden.
Mijn begeleider, Cristian mocht lekker in een molen slapen, daar was hij uitgenodigd door de familie. Hij vond het geloof ik erg fijn.

En ik stond buiten in de kou maar zag daardoor wel de prachtige zonsopgang.

We gingen lopen. Vanaf nu loop ik niet meer achter Cristian maar naast hem. Ik vertrouw hem nu voldoende en ik doe hem er een plezier mee.
Omdat ie niet al te veel heeft aangedrongen en gezeurd gun ik hem dit vertrouwen.

Ik weet niet precies hoe lang we vandaag gaan lopen, dat moet ik altijd maar afwachten.
Het is grappig te merken dat iedereen altijd zegt te weten hoe lang het is, iemand zegt 23 kilometer, iemand anders 31, Google Maps 21,4 en de richtingaanwijzers op de weg zeggen 25.
Maar ja, zij hoeven het waarschijnlijk nooit echt te LOPEN.
Dan maakt een kilometer meer of minder niet zoveel uit. Voor mij wel.
Zeker als er bruggetjes zijn. Die staan ook nooit aangegeven op kaarten, daar moppert Cristian regelmatig over.
Want een bruggetje meer of minder, dat maakt heel veel uit.

Cristian heeft vannacht in het hooi geslapen
nu moet hij de hele tijd niezen. Ik schrik me iedere keer rot.
Hoe dan ook,
we begonnen zoals gewoonlijk vroeg,
veel kilometers wachten ons vandaag.

We zochten lang naar een supermark.
Maar uiteindelijk vond ik er eentje
Tof van Cristian dat hij zijn eten met mij deelt.
ik bedoel; een halve appel voor mij en eentje voor hem
een halve croissant voor mij en een halve voor hem,
yep!

Soms kan het gebeuren dat je hier een flink aantal
kilometers loopt zonder iemand tegen te komen
soms mensen in een auto, maar weinigen stoppen.

Als Cristian z’n mobieltje afgaat word ik gealarmeerd.
Ik weet nu precies wat zijn dagelijkse routine is als hij is opgestaan.
Eerst gaat hij plassen, dan z’n tanden poetsen, en dan gaat hij kijken of alles in orde is met z’n ezel, met mij dus: Asino.
Vervolgens zet hij water op voor koffie.
Ondertussen pakt hij alle digitale spullen in.
Dan drinkt hij koffie en eet wat zoets.
Cristian is immers een Italiaan en voor de meeste Italianen bestaat ontbijt alleen uit zoetigheid.
Ik krijg als ontbijt een energiekoekje.

Dan gaat hij mijn hoeven krabben.
Pakt de zadeltassen in,

Het regende ’s nachts flink
toen we vertrokken was het weer nog steeds slecht.
Jullie hebt hier veel wind en de wolken jagen zo snel
dat het voor de middag alweer helder was.

We liepen onder andere langs een kanaal
richting Heerenveen.
De velden waren vol dieren
schapen en ezels liepen met ons mee.
Een vlinder kan ergens een orkaan veroorzaken
stel je dan voor wat een ezel met de wereld doet.

We hadden een probleem. De weg werd voor mij opeens onmogelijk om langs te komen. Ik kan niet springen of klimmen namelijk en er was een hek.
Cristian werd boos. Hij haat grenzen,

Vannacht sliep mijn Cristian in een bed, mensen zijn toch raar.
Ik snap niet dat ze dat fijn vinden. Cristian slaapt meestal in een tent of in het hooi, daar kan ik wel inkomen. Hij heeft het zeker zwaar dat ie dat even niet aankan.

En nou maakte ik het hem nog een beetje moeilijker.
Toen hij opstond had ik me verstopt. Ik was ’s nachts geschrokken van een eng geluid en het touw waaraan ik vastzat was zomaar gebroken...
Toen Cristian uit het raam keek om mij te checken schrok ie zich een hoedje.
Verrassing!
Ik was niet ver weg, hij had me best snel gevonden.